حس میکنم انقدر خشم درونم زیاده که خودم هم خودم رو نمی فهمم.

انقدر از درون عصبانی ام که دارم نگاه میکنم می بینم چند ماه گذشته کم کم رابطه هام دارن کمرنگ میشن. کسی رو "دوست" ندارم. هستن مثلا بابا و خواهر و چند تا دوستی که مهم باشن واسم، ولی نه به معنای دوست داشتنی که حاضر شم گاهی از خودم بگذرم. راحت دوست پیدا میکنم و راحت میگذرم و میذارم کنار.

چرا؟ چرا؟

شاید اینکه خودم رو قبل از هر چی می بینم اونقدرا هم بد نیست. شاید بخاطر تیپ شخصیتیمه.

 

چرا، یکی هست. واسه خواهر کوچیکم حاضرم هر کاری بکنم. ولی سختی نکشه.



تاريخ : پنجشنبه ۳٠ بهمن ،۱۳٩۳ | ۱٢:٠٤ ‎ق.ظ | نویسنده : فهیم | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.